Atelierbygget til NKD. Alle foto: Mette Karlsvik

Som venner står og ser ut over fjorden


Tor ristar i Nordisk Kunstnarsenter Dale. Bygda er likevel eit stående bevis på at menneska alltid vil vere naturvenner. Heilt naturleg.

Email: mette.karlsvik@gmail.com
Publisert: 2016-04-14

Grusvegen er vill som barndommen sine skogsvegar. Dalsskogen er urørt, ur – og rørande, og berget heilt. Eg ser ikkje Dalsåsen Kunstnarsenter for berre tre. Det er som om Norden sitt første spesialbygde residenssenter ikkje finst. Som om kunstnarar frå India, Tokyo, New York, you name it – ikkje budde her i kvarte, eller halve år. Hus nummer to av fem står som ein hjort i landskapet: på tynne, sterke armar. Eit lokomotivtungt hus blir bore av desse smale pålane. Og det står heilt stilt, som om det å stå stivt gjer det usynleg. Alle bustadshusa til Nordisk Kunstnarsenter Dalsåsen (NKD) står slik: tilsynelatande heilt tilforlateleg og lett, men stødig i ulendt bjørkeskog. Dei er nittitals i forma, er tidstypiske og litt framande, men av materiale som blandar seg med omgjevnadane. Tre. Tre kjenner eg, sjølv om huset si form er framand. Tre har eg klatra i, lent meg mot, tråkka på. Eg får lyst til å gi pålane ein klem. Men ein kross av stålwire held dei …


Kjære leser. Du må være abonnent (69kr/mnd) for å lese flere artikler i dag. Kom evt. tilbake i morgen, eller logg inn om du har abonnement.


Close
Logg inn


Abonnement kr 195 kvartal