Monolog for ein brokete familie

Pier Paolo Pasolini: Askens poet. Gjendiktet av Camilla Chams. Flamme Forlag

Den store filmskaparen Pier Paolo Pasolini er av mange rekna som ein endå større poet. No er dikta hans omsette til norsk.

Askens poet Gjendiktet av Camilla Chams

Pier Paolo Pasolini

Flamme Forlag

I 1966 førebur Pier Paolo Pasolini eit intervju med ein filmkritikar. Han skriv til kritikaren, men samtala blir aldri noko av. Pasolini legg teksten til sides. Han går sjølv bort i 1975. Vennen og forfattaren Enzo Siciliano finn teksten, arbeider med han og publiserer han som eit langdikt.

Diktet krinsar om politikk, kunstnarskap, kjærleiken, døden – og fjella. Det opnar med etableringa av eget – «Jeg er en» – før det introduserer dei rundt: faren, bror Guido og mora. Familiemedlemmene blir presenterte éin for éin, før broren blir drepen, faren fengsla og mora driven på flukt med Pier Paolo. Pasolini skildrar eit liv så sterkt at det gir han magesår. Han held likevel fram med å skape, elske, erfare, samarbeide. Sjølv med dei fråverande er Pasolini i samtale: med faren, broren, filmkritikaren som aldri dukka opp.

Alt rundt. Eg møter Askens poet utan kontekst og forventar eit autonomt verk. Det er ramma inn av permar, kolofonsider, omslag i perforert grått, som oske, som rasterfilter frå før mi levetid. Eg møter boka som ein ukjend; eg har ikkje sett så mykje som ein film italienaren har laga.

Første møtet med Pasolini er ein underhaldande fest, fylt med sterke personlegdomar. Men eg opplever meg som ein framand på denne festen, som om alle dei andre kjenner kvarandre, berre ikkje eg. Det «dere» eller «du» som Pasolini skriv til, er eg ikkje ein del av: «Kanskje dere så filmen min på filmfestivalen i New York for noen år siden?» / «[…] som du, kjære filmkritiker, vet så inderlig godt». Så eg distanserer meg. Eller blir halde på avstand. Men så blir eg brått dratt inn, i intime løyndomar. Forfattaren er liksom først kald, så heit. Det kjennest som eit spel, eit skodespel; som noko som er nært og intimt, men likevel talt frå ein avstand, som frå ei scene eller ein skjerm. Men så er jo dette ein tekst som var meint å lesast høgt for ei særleg offentlegheit. Dette må eg til etterordet for å forstå. Og då skjønar eg òg meir av opplevinga mi av diktet.

Du har nå lest 3 gratis artikler denne måned. Er du abonnement, logg inn i
toppmenyen eller tegn online abonnement (69kr) for å lese videre.

Kommentarer
DEL