Stridsvogner i forbindelse med Trident Juncture i Norge. NTB scanpix

Militærøvingar lagar ikkje fred

Opprustinga av Norden som ein militær aktør å rekne med er i full gong – og driv dermed opp spenninga landa imellom.

Avatar
Jørdre leder Aksjonskomiteen mot NATO-øvinga Trident Juncture 18.
Email: ivar.jordre@student.uib.no
Publisert: 01.10.2018

NATO har lenge hatt ein politikk for å kunne kjempe for sine imperialistiske interesser langt utover NATO-området. Out-of-area-strategien, ein nyare NATO-doktrine om å operere utanfor medlemsstatane sitt geografiske område, kom for første gang i praktisk bruk i Kosovo-krigen i 1999, og sidan då har denne strategien vore NATOs hovudline. Krigane i Afghanistan, Irak og Libya er typiske døme på denne politikken: Alle har vore reine aggresjonskrigar og har ingenting med forsvar av til dømes Noreg å gjere. Likevel det er denne typen verksemd som no er berebjelken i Noregs militærdoktrine. Dette og meir er «det nye NATO» si rolle på verdsarenaen.

To oppskakande og sterke døme på Noreg si deltaking i NATO sin out-of-area-strategi er åtaka på høvesvis Serbia i 1999 og ikkje minst på Libya i 2011. Frå FN-resolusjonen om ei flyforbodssone i Nord-Libya til fullt åtak og regimeskiftetaktikk var vegen kort – uhyggeleg kort. Når USA med Noreg på slep endrar intensjon over natta, utan nokon stortingsdebatt i det heile, vert forsvarsdoktrinen vår i praksis frå «landforsvar» til «leverandør av leigesoldatar i USA-imperialismen si teneste».

Manglande debatt

Heller ikkje store NATO-leidde militærøvingar og deira konsekvensar vekkjer særleg mykje debatt i norske mainstreammedia. I september 2017 gjekk «Aurora 17» av stabelen i Sverige, den største svenske militærøvinga sidan 1993. Meir enn 19 000 svenske soldatar øvde på krig i lag med 2000 soldatar frå USA, Finland, Frankrike, Norge, Danmark, Litauen og Latvia. Sverige har i seinare tid inngått offisiell partnaravtale med NATO-alliansen. 

Samstundes med Aurora 17 fann øvinga «Zapad» stad i Russland, som var enda større enn det svenske motstykket. Zapad – som tyder «vest» – er ei øving som vert gjenteke med nokre års mellomrom. Her simulerer russarane sitt eige eller randstatanes forsvar mot eit miltært åtak frå Vesten.

I oktober/november i år er det Noreg sin tur. Opp imot 40 000 soldatar skal operere tusenvis av køyretøy, 150 fly og 70 skip ulike stadar i Midt-Noreg. Gigantøvinga kalla «Trident Juncture 18» vert den største i Noreg sidan 1980-åra. Ein mindre del av øvinga skal gå for seg i Sverige, Finland, på Island og i Austersjøen, men Noreg er altså vertsnasjon. Medlemskap i NATO gjer med andre ord Noreg til ein USA-servil miljøsyndar og skattepengeslukar, med velvillige militærhissarar hjå makta. 

Noreg som krigshissar

To milliardar av Noregs skattekroner er satt av til Trident Juncture 18, ein sum som kan verte betydeleg høgare ifølge forsvarsleiinga. Dess pengane går altså til militarisering i staden for til helse, skule, arbeidsplassar og velferd. I tisllegg er den venta tore miljøskader på produktiv jord samt på vegar og anna infrastruktur. 

Opprustinga av Norden som militær aktør er i full gong og driv dermed opp spenninga landa imellom. Både Noreg og dei nordiske nabolanda medverkar med denne politikken til å auke faren for ein storkrig i Europa.

Atomvåpen og NATO er parhestar, tett knytte til kvarandre både i avskrekkingsterroren dei utgjer og i det uttala trugsmålet om fyrstegongsåtak. NATO bruker milliardar på vedlikehald og fornying av atomvåpna sine, noko som gjer at Russland og Kina òg rustar opp arsenala sine. Hadde Vesten og NATO heller rusta ned og invitert motpartane til det same, hadde me kanskje sett ein tinande isfront og gått mot fredelegare tider. Kva overlèt me til dei komande generasjonane  – som må bere den militariserte tenkinga vår på sine skuldrar – om ikkje me stoppar makthavarane no?

Gratis prøve
Kommentarer