Foto: Mette Karlsvik

Eit mini-atomåtak i Londons gater

23. november var det ti år sidan Alexandr Litvinenko døydde av skadane frå poloniums-forgifting. 

Email: mette.karlsvik@gmail.com
Publisert: 15.12.2016

14/10–2016. «Om Sasja var i live, ville eg sitte med han her no.»

Marina Livtinenko sit med ryggen mot rommet. Om Aleksandr Litvinenko var i live, ville han nok ha sete motsett veg. Den tidlegare offiseren i russisk sikkerheitsteneste ville ha feira 22-års bryllaupsdag med Marina. Dei ville kanskje ha sete her, i The Frontline Club, tenketanken for demokrati- og ytringsfridomsspørsmål. Ha feira Aleksandr sine regimekritiske bøker. Feira fridomen til å spasere frå Paddington til The Frontline, fridomen i London. Feira alt dei har klart: Å møtest. Å skilje seg frå tidlegare ektefeller. Å få Anatoly, sonen, som no er ferdig på universitetet og skal bli journalist.

Men Aleksandr er ikkje i live. 14. oktober 2006, på dagen seks år etter at han og Marina fekk britisk statsborgarskap, blir han forgifta av polonium 210. På dødsleiet lovar Marina Aleksandr å få dei skuldige dømde. Ti år seinare, på dagen, skal eg snart få vite korleis det har gått.

AFP PHOTO/LEON NEAL

14/10–1994. Marina ammar Anatoly. Han treng henne heile tida. Marina har ikkje tid til å handle bryllaupskjole. Men ho har rutine på å ordne håret. Ho set det opp bak, med nåler. Langs andletet heng lokkar som ho krøllar med ei varm tong. Ho vel den gjævaste av dansekjolane sine. Kjolen er svart.

«Eg var aldri oppteken av å gifte meg. Det var Sasjas idé. Han var så innbiten. ’Vi må gifte oss, det er veldig viktig,’ sa han, med tyngd på ’må’ og ’veldig’.»

Abonnement halvår kr 450

Aleksandr tar på seg ein lys dress. Så reiser Marina og han til registreringskontoret og blir mann og kone.

Marina sitt første ekteskap var med hennar eigen dansepartnar. «Det var praktisk å gifte seg. Vi reiste så mykje rundt saman. Å gifte seg gjorde reisinga lettare,» minnast Marina. Aleksandr var også gift, men ikkje lykkeleg. Marina og han hadde kjent kvarandre berre i eit par månadar då Marina skjønte at ho var gravid. Det var ikkje aktuelt for henne å ta abort.

«Men eg kunne ikkje vere trygg på kva Sasja ville seie. Du veit, menn … Men han vart svært glad. Han sa: ’No kan du aldri gå frå meg.’»

Frykta han at du skulle gå frå han?

«Han var aldri sikker på at eg ikkje skulle gjere det. Han opplevde …

Kjære leser. Du har lest over 6 artikler denne måneden. Hva med å støtte NY TID ved å tegne et løpende online abonnement for fri tilgang til alle artiklene?


Legg igjen et innlegg

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.